ภายนอกคือความสับสน

ภายในคือห้วงเวลาแห่งการใคร่ครวญ

และสนทนากับตนเองลำพัง

............................

สายวันหนึ่งเมื่อปลายปีที่แล้ว

ผมบันทึกภาพนี้ไว้

ก่อนรถแท็กซี่จะมารับที่หอพักมหาวิทยาลัยไซตามะ

เพื่อเดินทางกลับประเทศไทย

ผมจำรายละเอียดของความคิดที่เกิดขึ้น ณ เวลานั้น ไม่ได้มากนัก

แต่ผมจดจำความรู้สึกในวันนั้นได้เป็นอย่างดี

ท่ามกลางความสงัดงัน

ที่ผมได้ทบทวนถึงบางคืนวัน และใครบางคน

ที่ผ่านเข้ามา และผ่านออกไป

บางเรื่องราว และใครบางคน

ทำให้ผมทรุดตัวลงนั่งอยู่ที่ริมหน้าต่าง

ปล่อยกาแฟถ้วยสุดท้ายให้อวลกลิ่นจนเย็นชืด

มองออกไปข้างนอก อ้อยอิ่งอยู่ครู่ใหญ่

ก่อนจะปิดประตูบานนั้น

และเดินจากมา

............................

 ฝนพรำของค่ำคืนนี้

ทำให้ผมนึกถึงภาพเก่าภาพนี้

ใครบางคน และบางเรื่องราวดีๆ

ที่ผมตัดสินใจให้หลงเหลือไว้แค่ในวันวาน

แต่.. ทำไมเล่า ทำไม

ผมจึงยังจดจำความรู้สึกนั้นได้อยู่เสมอมิรู้คลาย