ไปทำไมเวียงแก่น มันไม่มีอะไร

ก็เพราะไม่มีอะไรไงเล่า จึงต้องไป

อำเภอเล็กๆ ในหุบเขา

มีคนหนุ่มสาวจำนวนหนึ่งเพิ่งถูกโยกย้ายเข้าไปทำงานในฐานะคุณครู

คนรุ่นใหม่ที่ละจากบ้านเกิดและเมืองใหญ่

มาทำงาน กิน อยู่ หลับ นอน ในอำเภอเล็กๆ ที่ "ไม่มีอะไร"

ท่ามกลางวัฒนธรรมชนเผ่าที่เขาและเธอไม่คุ้นเคย

และโอบล้อมด้วยซากปรักหักพังของผืนป่า

ที่ถูกบุกเบิกกลายเป็นไร่ข้าวโพด และไร่ข้าวดอย

อีกไม่กี่ปี เขาและเธอจะโยกย้ายกลับเข้าเมือง

มีหนุ่มสาวหน้าใหม่เข้ามาอยู่ในพื้นที่แทน

เป็นเช่นนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า

เหตุใดกันหนอทำให้พวกเขาและเธอไม่ลังเลที่จะละจากที่แห่งนี้ไป

ในเมื่อ 'เวียงแก่น' ออกจะสงบงามได้ถึงเพียงนี้